ΠΗΓΗ: www.Mikrovalto.gr
Καλουκιέρ 1974. Ιγώ είχα τιλιόσ τν Πρωτ Γυμνασίου, αλλά απόμινα μιταξιταστέους στα Μαθηματικά. Επριπι να του ξαναδώσου του Σιπτέμβριου, ειδάλους δε θα πιρνούσα την τάξ. Ιτότις μι ένα προυτέβον μάθημα κάτ απ’ τν βάση, ξαναπήγινις στν ίδια τάξ, «πάινις στουν τόπου», όπους ελιγάμι.
Ου κανονισμός προυέβλεπε «επανάληψη της τάξεως». Τώρα όλ οι μαθητές πιρνούν ακόμα κι αν έχν 300 απουσίις κι όλα τα μαθήματα κάτ απ’ του 10.Στου πανιπιστήμιου μπέντς κι μι κάτ απ του 5!!. Πάντα ήμασταν λαός των άκρων.
Στου μάθημα αυτό ήμαν πουλύ κουμπούρας κι αλάλτους. Απού του Δημουτικό τούχα χάρουν. Κάθι δειλνό μι του τιτράδιου τς αριθμητικής στν αμπασκάλ, πήγινα κουσέβουντας στου Γιάνν τς Αγλαϊτσας για να μι λύσ τα προυβλήματα κι τς ασκήσεις. Η θιά Αγλαίτσα,μι ρουτούσι. «Αρα Κουστάκ, λέν οτι τα πέρνς τα γράμματα. Σιαφτό του μάθημα γιατί δυσκουλέβισι;». Ιγώ έσκυβα του χλαπανάρ απού ντρουπή κι σήκουνα μούγκι τς ώμ χουρίς να ουμιλώ. «Πιδάκι μ καλό,μι καλόπιρνι ικίν, δέν χάλιβα να συ μαράνου, έλα έλα μέσα να διαβάστι, μούγκι μή κάντι κάνα ζαράλ. Μόλις τιλιώστι τα γραφούμινα να απουλίκτι κι τα μανάρια».
